Wat? Een interviewtje voor een rubriekje in Volkskrant magazine.
Wanneer? Op 24 september 2005.
Waarover? Over webloggen.
Exposure? Aandacht is altijd fijn, omdat webloggen leuker wordt naarmate je meer lezers hebt.
Lees het hele interviewtje met Zezunja in Volkskrant magazine
Het Eiland Neus maakt weblogs voor bedrijven en particulieren. Voor creatieve ideeën of een offerte kunt u terecht op onze te huur-pagina.
Wie? Yuri Maanzand (aka Wannes Daemen).
Wat? Maanzand is een weblog dat regelmatig wordt bijgewerkt met stukjes, foto’s, gedichten, theaterteksten, linkdumps en columns.
Waar? Daar.
Wanneer? Van 2000 tot heden.
Pardon? Maanzand is de persoonlijke webstek van Yuri Maanzand (en dat is zand, geen zaad), autodidactisch dichter, regisseur, schrijver, fotograaf, anarchist, dessertbereider, cabaretier en minnaar. Met de hand op het hart en het hart op de tong zwiert hij zichzelf in cyberspace met behulp van mistige en troebele bewoordingen. Op de vraag of het allemaal uit het leven gegrepen is, zal hij murmelend doch niet geheel ontkennend antwoorden.
Hoogtepunten? Liefste XXX, Maanzands liefdesbrievenrubriek. Mijn vriend Kennedy Mobutu, een absurde en waargebeurde correspondentie met een Nigeriaanse internet-crimineel. Als ge droomt, een gedicht dat Wim Helsen voorlas in het programma Man Bijt Hond. Een derde plaats in de Knack-hitparade van literaire weblogs (2007).
Nog? Yuri Maanzand schrijft over nierstenen, over zeldzame dieren, over de familie Pfaff en over Prinses Pipi.
Het geheel klonk als Brahms op een zaterdagmiddag. In de krant stond iets over een pianorecital in een schouwburg door een minderjarig muzikaal wonderkind dat de harten van vele mensen beroerde. Het roeren in soepen staat ver van het beroeren van harten van vele mensen, dacht Miranda. Los van het roeren in soepen, wil ik ook graag harten van vele mensen beroeren. Ik zal het ene nooit voor het andere verruilen, en waar mogelijk, zal ik beide combineren. Miranda dacht luidop en glimlachte. Ze liet het slurpen van koffie het pruttelen van soep overstemmen. Brahms liet zijn piano flirten met een viool.
In een andere wereld - een wereld waar wortelen muziekinstrumenten zijn en cello’s fietspaden - zou Miranda een symfonie schrijven voor soep, koffie en krant. Ze zou hem in haar eentje uitvoeren in schouwburgen en zo de harten van vele mensen beroeren. Haar hart had het al begrepen. Nu nog dat van vele mensen. En de schouwburgen. En achteraf samen koffie drinken. Vele tassen samen slurpen. Waar het pruttelen van soep het roeren overstemt, daar is het slurpen symfonisch.
Luister maar.
Dit stukje verscheen in september 2004 op maanzand.com
Het Eiland Neus logt web in opdracht van bedrijven en media. We bedenken in overleg een concept, we regelen een domeinnaam, de hosting, de vormgeving en de inhoud. U vraagt, wij draaien. Voor een voorzetje, een goed idee of een offerte kunt u contact opnemen via de te huur-pagina.
Wat? Als werknemer bij grafisch bureau Artefact in Leuven waren we nauw betrokken bij de ontwikkeling van de huisstijl en vormgeving van MAKS!.
MAKS!? MAKS! is een uitgave van het Vlaams Ministerie van Onderwijs en Vorming voor scholieren van de derde graad van het middelbaar onderwijs.
Wanneer? We werkten mee aan MAKS! van 2000 tot 2007.
Bekijk het uitgebreide MAKS!-portfolio
Het Eiland Neus geeft vorm. Wilde jeugduitgaven, strakke glossies en no-nonsense nieuwsmedia: u kunt alles bestellen via de te huur-pagina.
Wat? Een columnesk verslag over het bezoek van Ronald Giphart aan de bibliotheek in Roosendaal.
Waar? Brabants Nieuwsblad (nu: BN/De Stem).
Wanneer? In een ver verleden. Het stukje verscheen op 1 juni 1996.
“Ik had één grote wens: ooit nog eens in Roosendaal te mogen voorlezen”, begint Ronald Giphart (30) uitdagend. En dat is ook wat het achtentwintigkoppige publiek van hem wenst: voorlezen. De schrijver van het bestverkochte debuut van 1992 kan zijn ei kwijt tijdens de literaire avond in de openbare bibliotheek in Roosendaal. “Zijn er nog vragen?” Stilte. “Zal ik dan nog maar een stukje voorlezen?”
Eind 1995 kon de lezing van de Utrechtse Generatie Nix-schrijver niet doorgaan, omdat hij ziek was. Eergisteravond mocht Giphart het goedmaken, maar daar moest hij wel wat voor doen. “Ik zal beginnen met een stukje uit mijn debuut. Noem een paginanummer tussen 1 en 176″, gebiedt de schrijver. Stilte. “Stugge mensen, die Roosendalers”, probeert hij. Niemand reageert.
‘Een vlotte schrijver’ wordt Giphart wel genoemd. En aan de snelheid van vertellen ontbreekt inderdaad niets. In rap tempo leest hij voor. ‘Ik ook van jou’ is de titel van zijn eerste boek en alles wat god verboden heeft wordt ongegeneerd over het publiek uitgestort.
Of het daaraan ligt of aan het razende tempo waarmee hij het grove verhaal vertelt, is niet duidelijk, maar bij elke vraag die Giphart rechtstreeks aan het publiek richt, kijken de toehoorders hem en elkaar verschrikt aan. “Is Roosendaal een leuk dorp? Uh… stad”, probeert Giphart. Het publiek zwijgt. “Leven jullie wel?”, vraagt hij zich af.
Hij besluit verder te lezen en zo nu en dan komt er zowaar wat gegrinnik uit de zaal. Het publiek raakt gewend aan de venijnige schrijfstijl en de openhartige manier waarop hij de tekortkomingen van zijn personages uit de doeken doet. Af en toe stopt hij even met lezen, dan vertelt hij een anekdote. Al vertellend over de rosse buurt in Utrecht komt hij bij de vraag: “Heeft Roosendaal een links of een rechts stadsbestuur?” Niemand antwoordt. Hij kijkt nog eens rond. “Niet bekend”, concludeert hij.
Pas als Giphart vraagt of hij iets zal voorlezen uit zijn nieuwste boek, ‘Phileine zegt sorry’, dat in november uitkomt, reageren de luisteraars.
Na zijn slotverhaal verklapt hij hoeveel hij krijgt voor deze literaire avond: 750 gulden. “Dat is makkelijk verdiend”, roept iemand, die zich waarschijnlijk niet realiseert dat de schrijver hard heeft moeten ploeteren voor welgeteld vier vragen en deze reactie.
Het Eiland Neus trekt eropuit en doet verslag op eigen wijze. Voor gerichte verzoeken, overleg of een offerteaanvraag kunt u terecht op onze te huur-pagina.
Wie? Maartje Luif, in samenwerking met Ludo Permentier, bekend van Van Dale, De Standaard, Taalpost en Het Groot Nederlands Dictee.
Wat? Een cursus eindredactie voor beroepsschrijvers.
Wanneer? Vanaf dinsdag 8 april 2008, tien dinsdagavonden van 18:00 tot 21:00 uur.
Waar? Bij de Miles Academy in Vilvoorde. Voor meer informatie, klik hier.
Wat staat je te wachten? Onder de bezielende leiding van twee doorgewinterde taal- en tekstexperts komen de cursisten tot mooier schrijven en zorgvuldiger redigeren. We behandelen de theorie aan de hand van de praktijk. We nemen teksten van cursisten onder de loep, zetten opdrachten uit die aansluiten bij het werk dat de cursisten doen en geven tips en trucs. Overleg, discussie en praktijkvoorbeelden vormen de fundamenten van de cursus.
Het Eiland Neus is te huur voor gastlessen voor schrijfopleidingen. Voor meer informatie kunt u terecht op onze te huur-pagina.
Wat? Een weblog over passief-agressieve communicatie.
Waar? http://waarismijnmelk.wordpress.com
Inspratiebron? Het Amerikaanse weblog passive-aggressive notes en ons verleden in studentenkoten en grote bedrijven.
Hoe? Mensen kunnen leuke briefjes van koelkasten, liften, prikborden en voordeuren opsturen naar Waar is mijn melk?. Wij plaatsen de briefjes, al dan niet met commentaar en/of toelichting. Soms gaan we zelf gewapend met een camera op zoek naar lollige briefjes.
Het Eiland Neus bedenkt, maakt, schrijft en onderhoudt weblogs of weblogconcepten voor particulieren, media en bedrijven. Wij stuwen uw weblog op in de vaart der volkeren met een ijzersterke vormgeving, goede ideeën en tal van mooi geschreven stukjes. Kijk voor meer over onze weblogs hier. Voor ideeën, overleg, offertes of een babbeltje kunt u terecht op onze te huur-pagina.
Wat? Yuri Maanzand was laureaat op het Leuven Draait Festival 2007.
Bijzonderheden? Het was meteen zijn vuurdoop als cabaretier en de première van zijn voorstelling Bloedsporen in Feestzaal De Gefopte Falafel.
Waar? De Molens van Orshoven, Leuven.
Wanneer? 15 september 2007.
Yuri trakteerde ons op de meest doordachte act van de selectie. Zowel tekstueel als vormelijk zat het geheel bijzonder knap in elkaar, waarbij we op het tekstuele vlak zelfs van een literaire kwaliteit durven spreken.
Bijzonder consequent wat het taalgebruik en het podiumpersonage betreft, hetgeen een theatraal solide, geloofwaardig universum oplevert dat geen seconde verveelt of zelfs maar onze aandacht laat verslappen.
Een gewaagde act omdat de humor niet komt van rechttoe-rechtaan grappen maar eerder vloeit uit het creatief spel met taal en de opbouw van een bizar universum.
Yuri Maanzand vertrekt duidelijk vanuit een andere positie dan de andere geselecteerden. Hij wil ons een verhaal vertellen. Een verhaal dat bijna tegen wil en dank ook grappig is. Hij wil ons daarenboven ook ontroeren. Ontroeren en daarbij dan ook nog eens gebruik maken van een gedurfde structuur en een quasi onbeweeglijk personage. Dat is veel om in 15 minuten te willen, maar hij slaagt er wonderwel in. Met Yuri hebben we een fascinerende podiumpersoonlijkheid gezien. Die kabouterkes mag hij altijd meebrengen.
Lees meer over de voorstelling
Bloedsporen in Feestzaal De Gefopte Falafel
Het Eiland Neus behartigt de belangen van Yuri Maanzand. Dat wil zeggen dat u hem via ons kan boeken voor optredens en ander vertier. Bezoek onze theaterrubriek voor meer informatie of neem contact met ons op via de te huur-pagina
Wat? We corrigeren alle denkbare Nederlandstalige teksten.
Hoe? Nauwgezet, doorwrocht en gedegen.
Concreet? We doen de tekstcorrectie van al uw journalistieke producties, uw interne en externe communicatie, uw verslagen en uw handleidingen. Waar nodig nemen wij de volledige productie en eindredactie van uw drukwerk voor onze rekening.
Ervaring? Het Eiland Neus deed eindredactie voor verschillende onderwijsbladen, opiniebladen en sponsored media. Daarnaast geven we les in eindredactie aan verschillende schrijfacademies.
Het Eiland Neus is te huur als supercorrector. We stellen alles in het werk om uw teksten soepel en foutloos aan het publiek te presenteren. Voor meer informatie kunt u terecht op onze te huur-pagina.
Wie? Protteke, een digitale bijna-Nederbelg.
Wat? Een columpje op een weblog.
Wanneer? 9 november 2005.
Beste mijnheer van de Harol,
Mijn toekomstige land is bang. Bang voor veel, zo niet voor alles. Banger dan mijn huidige land. Ik vraag mij af of u daar, met uw rolluikentoko, de hand in heeft gehad. Of u de angst misschien sponsort, zodat nóg meer mensen zich ’s avonds met een ruk aan een touwtje in hun fort kunnen terugtrekken.
De mens wordt geregeerd door angst en u slaat daar een slaatje uit. De gemiddelde Belg wordt geregeerd door immens veel angst en dat levert u goud geld op. Dat mag best hoor, teren we immers niet allemaal op de angst van een ander? Maar toch, het moet wel even gezegd. Een mens zonder vrees is de dood in de pot voor ondernemers als u. En mens met een flinke dosis levensechte angst is een gouden toekomst.
Mijn gouden toekomst speelt zich af in een wereld vol rolluiken. Ik vind dat onaangenaam. Ik vind een wereld zonder ramen een dode wereld en dat is waar ík bang voor ben: dode werelden.
In Nederland doet men niet aan rolluiken. Dat heeft velerlei oorzaken. Zo schijnen wij iets exhibitionistisch te hebben. Want hoewel we niet aan rolluiken doen, doen we wel aan gordijnen, maar het valt buitenlanders vaak op dat zoveel mensen die openlaten. We zijn pas iets als anderen ons zien, dat is de Nederlander in hart en nieren.
Ook heeft de Nederlander begrepen dat veiligheid twee kanten op werkt. Als binnen en buiten niks meer met elkaar te maken hebben, wordt het vooral buiten een stuk onveiliger. En dat is wat ik, wandelend door een Vlaams straatbeeld bij nacht, ook ervaar. Niemand die ziet of merkt wat er op straat gebeurt. Niemand die mij helpt als het nodig is.
Tot slot beseft de Nederlander dat licht dat van binnen naar buiten schijnt essentieel is voor het veiligheidsgevoel op straat. Winkeliers in de Kalverstraat, onze duurste straat op het Monopoly-bord, hebben op een zeker moment gezamenlijk besloten doorzichtige rolluiken te plaatsen, waardoor het etelagelicht ’s nachts op straat schijnt. De Kalverstraat by night was namelijk een no go-area voordien.
Dat is ook het grote verschil tussen gordijnen en rolluiken. Vaag schijnsel dat door de gordijnen op straat valt, geeft je het gevoel dat er iemand is. Dat er mensen wonen. Dat je niet alleen bent.
In België ben je wel alleen op straat en dat komt door u. Op de een of andere manier is de anti-rolluiklogica, zoals hierboven beschreven, aan uw land voorbij gegaan. En ik verdenk u ervan daaraan bijgedragen te hebben. Hoe kan de Belg anders zo dolenthousiast zijn over een rotuitvinding als het rolluik? Elf miljoen inwoners met een miskoop voor de ramen. Hoe ga ik ooit zó integreren dat ik dat begrijp?
Misschien kunt u het mij uitleggen, mijnheer van de Harol. Sponsort u misschien Het Laatste Nieuws, de krant van bang België? Of het Vlaams Belang, de partij van angst en beven? Stopt u veel geld in het aanwakkeren van de angst en blijkt u een natuurtalent daarin? Vertel op, hoe heeft u die schrootjes van schijnveiligheid het Vlaamse straatbeeld ingeloodst?
In afwachting van een verhelderend antwoord, groet ik u.
Protteke
Dit stukje verscheen op 9 november 2005 op protteke.punt.nl.
Het Eiland Neus schrijft columns waar nodig. Voor meer informatie kunt u terecht op onze te huur-pagina.
Wat? Alles is mogelijk. Een filmpje, een presentatie, een speurtocht, een puzzelboek, een tachtigerjarenkwis, een muziekkwis, een fotokwis: you name it, we’ll play it.
Wanneer? Feestjes, personeelsfeesten, familiebijeenkomsten, teambuilding.
Waarom? De lol, de competitie, de prijzen, de eer en het groepsgevoel maken elke feestkwis tot een bruisend party-element.
Hoe? In overleg bepalen we het onderwerp, de duur en de vorm van de kwis. Het is mogelijk een zelfbedieningskwis te bestellen, maar u kunt ons eveneens inhuren om de kwis te presenteren. Aan de hand van research en interviews snijden we de kwis zoveel mogelijk toe op de persoon of het gezelschap dat de kwis kado krijgt.
Het Eiland Neus is gespecialiseerd in persoonlijke kado’s. Kwissen, boekjes, liberi amicorum, magazines, posters en interviews: we hebben voor elke mijlpaal een geschikte vorm. Voor meer informatie kunt u terecht op onze te huur-pagina.
Wie? Tekst: Maartje Luif, technische realisatie: Janneke Luif, illustraties: Marcello Carvana, lay-out: Wannes Daemen.
Wat? Een kinderboek op rijm, rijkelijk geïllustreerd.
Waarom? We vervaardigden het boekje in eerste instantie voor de zeventigste verjaardag van onze (schoon-)vader, zodat hij het boekje kon voorlezen aan zijn kleinkinderen, Luca en Nina. Maar omdat er veel vraag naar het boekje was, hebben we een tweede druk gemaakt.
Flaptekst? Als Luca en Nina een weekendje naar opa en oma gaan, nemen ze een loopje met de tijd. Ze razen door streken en seizoenen en onderweg nemen ze wat feestdagen mee. De tijd, de pirouette en het duikgebaar zullen nooit meer hetzelfde zijn.
(…)
Die middag toen de school uitging,
ging Nina naar ballet.
En met haar mooie pakje aan
draaide zij een pirouet’.
Ze draaide en ze draaide maar.
Wel twintig rondjes lang.
En toen ze plots tot stilstand kwam,
was zij ineens heel bang.
De middag was plots avond.
Het licht was plots’ling uit.
De juf die was verdwenen.
En Nina schreeuwde luid.
‘Waar zijn jullie gebleven?’
‘Waar is toch iedereen?’
‘Het is ineens zo donker.’
‘Hee juf, waar ben je heen?’
(…)
Het Eiland Neus schrijft kinderboeken in opdracht en op eigen initiatief. We schrijven desgewenst op rijm. We kunnen de productie van het boek van begin tot eind verzorgen: tekst, illustraties, vormgeving en druk. Voor meer informatie kunt u terecht op onze te huur-pagina.
Wie? Zezunja (aka Maartje Luif).
Wat? Zezunja’s Zotisch Weblog is een lifelog dat regelmatig wordt bijgewerkt met stukjes, foto’s, linkdumps en columns.
Waar? Op http://zezunja.nl.
Wanneer? Van 2003 tot heden.
Waarom? Voor de lol. Quote myself: ‘Omdat schrijven voor je werk net zoiets is als lezen voor je eindexamen: als je niet oppast, is het niet leuk meer. Zezunja.nl biedt de mogelijkheid om te freewheelen en dat maakt gelukkig.’
Wapenfeiten? Met Merel Roze en Geen Stijl bij de Dutch Bloggies 2006 in de topdrie van Best Geschreven weblogs staan.
Een voorbeeldje? Vooruit dan maar. Lees onder het plaatje verder. Of lees op de plaats delict De moeder van Paul, De drollen van Sloefke of De Engelsman, de Wildebras en de Goede Vriend.
Eerst is er het nieuwe begin, met grote toekomstdromen. En alles wat niet is, dat kan gelukkig nog komen. Dingen hoeven niet meteen, niet gelijk, niet nu, want een nieuw begin is al zwaar genoeg. Mensen vragen of het meevalt, of je blij bent en of het goed gaat.
Je geeft jezelf vrij van muizenissen, omdat je niet te veel mag verwachten van een gloednieuw begin. Je vraagt jezelf tijd, geduld en uithoudingsvermogen. Zonder haast, zonder houvast, zonder vaderland en zonder moedertaal. Je dwingt jezelf te focussen op wat je wilt, niet op wat je kunt, niet op wat je moet of op wat hard nodig is.
Op wat je wilt, daar gaat het om. Nu. Dít is het moment. Geen omweg, geen uitstel, geen vertraging. Geen reden om je te laten knevelen in het hier en nu. Geen hypotheek of hondenbaan, geen hobby’s of harde noten. Niemand die op je wacht, alles kan, niks moet, morgen weer een dag.
De handen vrij voor het hier en nu. Het lijkt zo mooi, maar wat als het fout gaat? Dan is het je eigen schuld. Dan heb je het aan jezelf te danken. Dan mag je je afvragen wat ervoor nodig is om te doen wat je wilt. Hoe vaak moet een mens opnieuw beginnen om daar te komen waar-ie wil zijn?
Je staat er niet bij stil, maar ineens is het over. Het begin. Voorbij. Niemand die nog vraagt hoe het je vergaat. Nergens die coulance van de eerste paar maanden. Zelfs in je eigen hoofd lijken stramienen te ontstaan die de suggestie wekken dat je ongemerkt opnieuw bent begonnen. Je hebt geen flauw idee waaraan.
Was dat wat je wilde? Je vraagt het je af. De neiging is groot om op de rem te gaan staan en te roepen: ‘Hela! Mag ik nog éven opnieuw beginnen? Ik begreep het allemaal nog niet zo goed, maar nu wel hoor. Nu wel.’ Maar dat kan niet. Je hebt je kans gehad.
Dus je zult je moeten vermannen. Redden wat er te redden valt. De losse eindjes oprapen die leiden naar waar je wilt wezen. De andere losse eindjes laten liggen in de hoop dat ze afsterven. Je begint immers niet met je eindpunt en ook omwegen leiden soms naar prachtig uitzicht.
En dan bedenk je dàt wat je rustig maakt. Waardoor je weet dat nog niks verloren is. Je kunt nog winnen. De volle mep. Je kunt nog alles worden wat je wilt. Want na het nieuwe begin komt het nieuwe ‘en verder’.
Dit stukje verscheen op 12 februari 2007 op zezunja.nl
Het Eiland Neus logt web in opdracht. We bedenken in overleg een concept, we regelen een domeinnaam, de hosting, de vormgeving en de inhoud - tenzij u ons slechts een deel van die werkzaamheden wilt laten doen. U vraagt, wij draaien. Als u dat wenst op dagelijkse basis. Voor een voorzetje, een goed idee of een offerte kunt u contact opnemen via de te huur-pagina
Wat? We schrijven recensies van allerhande kunst, kennis en vertier.
Specialiteit? Games, websites, films, boeken, lesmateriaal en muziek.
Waar? In onder meer HN Magazine, Hkwadraat en 0/25 verschenen recensies van boeken, websites, lesmateriaal, voorstellingen en lezingen.
Recent? De Wii-recensie hieronder stond in december 2007 in HZ Magazine.
Wii-anarchie
Je speelt met wc-ontstoppers, krijgt een pleerol als trofee wanneer je verliest en met het spugen in het glaasje van een mede-konijn verdien je veel punten. Mag ik aan u voorstellen: Rayman Raving Rabbids 2.
De mensen die de eerste uit de serie al eens speelden, weten hoe het was: het beenloze poppetje Rayman hopt van minigame naar minigame in een wereld die gedomineerd wordt door schele konijnen met een dentaal probleem. Alles wat ook maar enigszins schunnig of gewelddadig is, komt aan bod in het spel. En believe it or not: het is ongelooflijk grappig.
Niets aan de konijnen is sexy of mooi en ook de graphics zijn vaak ietwat kinderlijk en weinig kunstzinnig, en toch is Rayman Raving Rabbids 2 een ultiem cool en arty spel. De ijzeren wet van de game: mocht het ook maar één moment saai lijken te worden, dan laat iemand in het spel een boer en klinkt er een onnavolgbare konijnenkreet.
Boeren, bikini’s en beugelbekkies, dat zou een korte samenvatting van het spel kunnen zijn. Er wordt wat afgeboerd. En hoewel de konijnen nooit echt seksueel geladen zijn, dragen ze toch waar mogelijk een leuk broekje onder hun overbeet. Bovendien is het dus zaak veel rommel te maken, veel vieze geluiden te produceren en veel andere konijntjes tot moes te slaan. Als klap op de vuurpijl hullen de rabbids zich in obscure bloemetjesjurken en luiers met een veiliggheidspeld. Meligheid ten top, maar wel op hoog niveau.
Wederom is bij dit adhd-konijnenspel de enorme variatie in het gebruik van afstandsbediening en nunchuk een grote troef. Alle mogelijke bewegingen zitten in de spelletjes verwerkt, met als hoogtepunten: blokfluiten op de afstandsbediening en telefoneren met de Wii-controller aan je oor en dan daadwérkelijk een stem horen.
Versie twee verschilt weinig van het eerste spel uit de reeks, maar er zijn een paar verbeteringen bij de nieuwe game. Zo is de multiplayer-functie veel uitgebreider en zijn de succesnummers uit de eerste versie opnieuw benut-dan- wel-uitgebuit. Benut omdat de instrumentenkaraoke, om maar iets te noemen, flink is verbeterd - je kunt meerdere instrumenten kiezen en samen een bandje vormen. Uitgebuit omdat het vaak ook een kwestie is van ‘langer en meer’. En bij bijvoorbeeld de schietspelletjes met de wc-ontstopper is een langer parcours niet per se een beter parcours.
Kwatongen beweren dat deze tweede in de reeks vooral het uitmelken van succes van Raving Rabbids 1 is, en deels is dat waar. Maar zolang de humor op niveau blijft en de verscheidenheid in het gebruik van de afstandsbediening zo groot, mag dit spel uitgemolken worden tot en met nummertje 3, 4 en 5.
Het Eiland Neus schrijft recensies. Onze specialiteit: games, websites, films, boeken, lesmateriaal en muziek. Voor meer informatie kunt u terecht op onze te huur-pagina.
Wat? Een cursus van vijf bijeenkomsten in februari en maart 2008.
Waar? De SchrijversAcademie in Antwerpen.
Wanneer? Vanaf 23 februari vijf zaterdagnamiddagen van 14:00 tot 16:30 uur.
Hoe? Een praktische cursus over het meest grillige genre in de media: de column. We zullen stilstaan bij het doel van de column, het idee, de inhoud, de vorm en de stijl. Door veel te oefenen leert de cursist doelgericht brainstormen, spitse ideeën bedenken, een passende vorm kiezen bij de inhoud én schaven aan taal en stijl.
Het Eiland Neus biedt cursussen en workshops op locatie en aan de keukentafel. We geven les voor onderwijsinstellingen, incompanytrainingen en privéles. Voor het volledige cursusaanbod van Het Eiland Neus kunt u hier terecht. Voor overleg over een op maat gesneden cursus kunt u contact opnemen via de te huur-pagina. Voor meer informatie over onze cursussen voor de SchrijversAcademie kunt u hier kijken.
Wat? Verslaggeving en nieuwsredactie in opdracht.
Wanneer? Op verzoek - dagelijks.
Specialiteit van ‘t huis? België voor Nederlandse media, Nederland voor Belgische media - met name (jeugd-)cultuur, onderwijs, multimedia en sociaal-maatschappelijke onderwerpen.
Sporen verdiend? Bij dagbladen, vakbladen, hogeschoolbladen en opiniebladen.
Lees ‘College versluierde begroting’
Lees ‘Toezicht hbo volgens ondernemingsrecht’
Lees Rekenkamer noemt overheid ‘onprofessionele’ opdrachtgever
Het Eiland Neus is te huur voor snelle opdrachten: nieuws, interviews, reportages, faits divers en opiniërend spul. Voor meer informatie kunt u terecht op onze te huur-pagina.
Wat? Een filmposter, een tijdschriftcover of een interview om in te lijsten.
Voor wie? Voor een jarige, een afscheidnemer of in het geval van een interview: ván een jarige of een afscheidnemer.
Leg eens uit? We maken een groot affiche en presenteren dat in een mooi kader. Het beeldmateriaal en de rest van de inhoud is persoonlijk en toegespitst op de ontvanger.
Mogelijkheden? We combineren oude filmposters met nieuw beeld en nieuwe titels, we monteren het hoofd van de jarige job in een tijdschriftomslag of we interviewen de voorzitter van de Raad van Bestuur zodat er na zijn afscheid in de hal van de organisatie een mooi interview met hem hangt.
Het Eiland Neus is gespecialiseerd in persoonlijke kado’s. Kwissen, boekjes, liberi amicorum, magazines, posters en interviews: we hebben voor elke mijlpaal een geschikte vorm. Voor meer informatie en een offerte kunt u terecht op onze te huur-pagina.
