Wat? Achtergrondverhalen in alle soorten en maten.
Hoe? Gedegen research, grondig veldwerk en een knappe compositie. Dat kunt u verwachten als u Het Eiland Neus op pad stuurt voor een achtergrondverhaal. In overleg bepalen we de invalshoek en waar nodig een onderzoeksvraag.
Verleden? We schreven eerder consumentenverhalen, reportages en onderzoeksverhalen voor het opinieblad HN Magazine, 0/25 - een vakblad over jeugd- en jongerenwerk en diverse dagbladen, special interest- en publiekstijdschriften.
Voorproefje:
‘Aansluiting bij een kerkgenootschap
is voor veel jongeren een te grote stap’
Alle activiteiten ten spijt, veel jongeren lijken te denken als Joost. De leuke dingen pikken ze mee, zonder dat God één stap dichterbij komt met een weekje kamperen of een duurbetaald uitstapje. De cijfers spreken in dat opzicht boekdelen. Jongeren rekenen zich steeds minder vaak tot een kerk, maar muziekfestivals zoals EO-jongerendag, het Flevo Totaal Festival en het Amsterdamse X-treme-evenement trekken ieder jaar weer meer bezoekers. Dit jaar verwacht de organisatie van de EO-jongerendag ruim 55.000 toeschouwers in de Arena, een recordaantaL Het Flevo Totaal Festival ziet er in augustus op het vierdaags festival meer dan tienduizend tegemoet.
Vincenza la Porta van Youth For Christ, de belangrijkste organisator van het Flevo Totaal Festival, denkt dat het bezoeken van zo’n festival ‘lekker vrijblijvend’ is. ‘Aansluiting bij een kerkgenootschap is voor veel jongeren een te grote stap, denk ik.’
Toch is voor veel niet-gelovigen de drempel erg hoog om naar zo’n uitgesproken religieus evenement te gaan. En aangezien de doelstelling van Youth for Christ nog altijd evangelisatie is, vormt die groep een probleem. Er komen voornamelijk jongeren naar het festival die toch al geloven. ‘Gelukkig durven veel gelovigen tegenwoordig steeds vaker niet-gelovige vrienden en vriendinnen mee te nemen’, vertelt La Porta. Het komt volgens haar wel voor dat jongeren na een bezoek aan het Flevo Totaal Festival in God gaan geloven, maar ze geeft toe dat dat niet vaak gebeurt. ‘Toch blijven sommige niet-gelovigen komen, omdat de sfeer zo goed is.’
Ook de organisatoren van de EO-jongerendag zouden het liefst meer agnosten bekeren, maar ook daar komen hooguit drieduizend niet-gelovigen (6 procent). Wim de Knijff, stafmedewerker van de afdeling Research en Development van de EO, was jarenlang betrokken bij de Ronduitclub en de jeugdprogrammering van de EO. Nu is hij een soort trendwatcher en nauw betrokken bij het festival. ‘We verwachten wel dat het aantal niet-gelovigen dit jaar hoger is dan vorig jaar. Uit straatinterviews blijkt dat als je mensen vraagt naar de grootste evenementen in Nederland, ook niet-gelovigen de EO-jongerendag samen met de Megafestatie het meest noemen.’
Lees Van beatmis naar rappreek helemaal
(een achtergrondverhaal over kerk en jeugd).
Voorproefje:
‘In de categorie ‘taal’ heeft de oppas
dus ook al even niet opgelet’
Ouders kunnen bij elk van die programma’s zelf het niveau van beveiliging instellen. Jurriën is voor deze gelegenheid zeer streng beveiligd. In het zogenaamde ‘hoofdkwartier’, waar de gebruiker alleen met een speciaal wachtwoord naar binnen kan, is vastgelegd wat voor Jurriën al dan niet taboe is: na acht uur ’s avonds is het internet voor hem onbereikbaar, hij kan geen chatchannels en nieuwsgroepen bezoeken en deze week mag hij maar anderhalf uur surfen. Bovendien is ervoor gezorgd dat hij geen persoonlijke gegevens kan doorgeven. Dit laatste om te voorkomen dat hij in handen valt van een virtuele kinderlokker.
Inhoudelijk is voor Jurriën de maximale beveiliging geactiveerd. Dat betekent: geen seks, naakt of godslastering, geen extremisme, geen seksuele voorlichting, schuttingtaal drugs, satanisme of occultisme. Ouders kunnen ook nuances aanbrengen. Zo kan voor iedere kind in het gezin een eigen norm worden vastgelegd. Voor een kind van 10 kan de grens liggen bij ‘niet beledigend taalgebruik; geen godslastering’, terwijl bij zijn broer van 15 het beeld pas op zwart gaat bij ‘zeer vulgair taalgebruik; obscene gebaren’.
Voor Jurriën is de categorie ’seks’ ingesteld op ‘romantiek; geen seks’. De meisjes die nu op Jurriëns beeldscherm prijken, met hun borsten pront vooruit, allerlei hulpstukken inbrengend, zijn er dus doorheen geglipt. En zij zijn niet de enigen. Ook de teksten van cabaretier Hans Teeuwen voldoen niet aan de norm die voor Jurriën is bepaald. ‘Een stijve lul is gemaakt om mee te pompen’, leest Jurriën hardop voor. En: ‘Kotsen in een kut is ‘t mooiste wat er is’. In de categorie ‘taal’ heeft de oppas dus ook al even niet opgelet. Waar het kind verstoken had moeten blijven van seksuele verwijzingen en godslastering, krijgt Jurriën zonder enig haperen Teeuwens bijbelverhaal op het scherm, waarin hij het publiek oproept ‘Jezus bedankt’ te scanderen, omdat die zich mooi wel voor ons aan het kruis heeft laten spijkeren. En: ‘Stel je hangt daar en je krijgt jeuk?’ Jurriën glimlacht.
Lees Virtuele oppas blokkeert seks en schuttingtaal helemaal (een reportage over censuursoftware)
Voorproefje:
‘Wij zeggen altijd: het is
sober maar doelmatig’
Ondanks Luikens kip-en-ei-probleem geeft ook The Learning Company verschillende Nederlandstalige educatieve cd-roms uit, vooral gericht op de thuismarkt. Een van de titels is de Robbie Konijn-serie, een serie educatieve cd-roms bedoeld voor de allerkleinsten tot en met de hoogste klassen van de basisschool. Voordeel van Robbie Konijn als gastheer is dat niet alleen ouders en onderwijzers hun oog zullen laten vallen op de titel, het spreekt ook de kinderen aan, door al die leuke beestjes. Volgens Luiken is dat ook de bedoeling. ‘We passen de figuren aan naarmate de doelgroep ouder is. Bij cd-roms voor kleine kinderen hebben we wollige, ronde figuurtjes. Hoe ouder de kinderen zijn, hoe stoerder de figuurtjes worden. Leerlingen uit de hoogste klassen van de basisschool worden al niet meer rondgeleid door diertjes, maar door menselijke figuren. Dat is de leeftijd dat kinderen diertjes te kinderachtig vinden.’
Omdat het basisonderwijs een belangrijke markt zou kunnen zijn voor educatieve kindersoftware is de overheid indirect een belangrijke afnemer. Na lang talmen heeft de huidige Nederlandse minister van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap, Loek Hermans, het budget van scholen voor educatieve software opgeschroefd. Tenminste dat is het plan, de Tweede Kamer moet het nog goedkeuren. Met zo’n 25 miljoen gulden (ruim 450 miljoen Bfr) voor zowel het basis- als het voortgezet onderwijs moet de informatie- en communicatietechnologie in het onderwijs integreren. Voor veertig gulden (730 Bfr) per leerling wil de overheid kinderen ‘zelfstandig’ en, ‘in eigen tempo’ laten leren.
Terecht merkt het ministerie zelf al op dat educatieve software bijdraagt aan ‘betere beschikbaarheid’: met het ernstige lerarentekort als een molensteen om de hals van de overheid zijn computers nu een uitkomst.
Honderd van de ruim achtduizend basisscholen hadden al voldoende computers met redelijke capaciteit; de zogenaamde voorhoedescholen. Zij kregen al jaren meer geld dan de anderen. Maar veel scholen moeten het nog steeds doen met een armzalige 286-er achter in de klas. En daarop kan de meest actuele programmatuur soms niet gedraaid worden, omdat er bijvoorbeeld geen cd-rom drive in zit.
Het bezwaar van uitgevers dat de Nederlandse overheid het onderwijs onvoldoende ondersteunt, wuift Brenda Fidder, woordvoerster van het Ministerie van OCW weg. ‘Het bedrag was tot nu toe wel toereikend. Wij zeggen altijd: het is sober maar doelmatig.’
Lees De educatieve markt voor de kleintjes moet groter helemaal (een achtergrondverhaal over edutainment)
Voorproefje:
‘Het zijn jongensdingen. Bij ons thuis wel.
Ik vraag die dingen altijd aan mijn vader.’
De stichting wil bij jonge meisjes een positieve houding tegenover techniek opwekken. Ook moeten meisjes zelfredzamer en zelfverzekerder worden als het aan de stichting ligt. Ten slotte wil ze meisjes technische vaardigheden en inzichten aanleren. Volgens coördinator Pia van Hijfte van Technika 10 in Amsterdam zijn die doelen alleen bereikbaar als de cursussen strikt voor meisjes blijven. ‘Meisjes zeggen tegen elkaar niet zo snel: ‘Doe jij het maar’. Als er jongens bij zijn, gebeurt zoiets sneller. Ook heb je binnen de kortste keren meer jongens dan meisjes in de groep. Bovendien is onze didactiek totaal gericht op meisjes. Die specifiek op meisjes ontwikkelde spelletjes en opdrachten, en de vormgeving van het lesmateriaal, daar zitten jongens in veel gevallen helemaal niet op te wachten.’ Volgens Brenda Jonker, Technika 10-leidster op De Driemaster, hebben jongens ook een andere werkhouding. ‘Die hebben vaak een air van ‘Dat kan ik al, dat heb ik al eens gedaan’.’
Nagesty zou het helemaal niet erg vinden als er ook jongens op Technika 10 zouden zitten. ‘Het is toch ook voor hen leuk?’, zegt ze. Maar Sammy beaamt dat als er een jongen in de buurt is, ze de technische klusjes toch liever aan hem overlaat. ‘Het zijn jongensdingen. Bij ons thuis wel. Ik vraag die dingen altijd aan mijn vader. Die heeft een technisch beroep. Met computers en zo.’
Lees ‘Mijn moeder is ook niet technisch’ helemaal
(een informatieve reportage over Technika 10)
Het Eiland Neus is gespecialiseerd in achtergrondverhalen. Voor meer informatie kunt u terecht op onze te huur-pagina.
Wat? Rebus, een gedicht.
Van? Yuri Maanzand.
Waar? In nr. 1/2 (2006) van literair periodiek Ballustrada, als onderdeel van de rubriek Laaglandse Poëzie: jonge vlaamse dichters.
Waarom? Omdat het moest. Van Indiana Jones.
Rebus
Ik niet slapen omdat kan ook of je beide armen maar kwam grote porties op je af maar meestal achterna gezeten wordt soms heeft het gigantische stenen bol en kan je enkel nederig buigen het hoofd en ondergaan je iets van die in zo’n smalle tunnel de vlucht slaan kreeg dat het leven onstuitbaar als een bulldozer op me op kan je het wel aan met natuurlijk ik plots het gevoel het leven komt kon deze nacht in kleine af door een maar dan kan je lang lopen Indiana Jones.
Rebus
Het Eiland Neus schrijft veel, vaak en op verzoek. Als u verlegen zit om een riedel romantische verzen of een origineel sinterklaasgedicht, neem dan contact met ons op via de te huur-pagina.
Wat? Een polemiek.
Wie? De hoofdrolspelers zijn Piet Huysentruyt en Zezunja.
Waar? In Het Nieuwsblad.
Wanneer? Zaterdag 2 juni 2007.
Hoe kwam ‘t? Op zezunja.nl verscheen een open brief aan Piet Huysentruyt en VTM over het gebruik van Victoriabaars in het programma van Piet. Een journalist van Het Nieuwsblad gebruikte die brief als research voor een interview in de weekendbijlage van Het Nieuwsblad.
Het bewuste fragment:
(…)
Een open brief aan u, gevonden op de weblog van ene Zezunja: ‘Ik zie vrijwel nooit een pleidooi voor biologisch eten. Dat vind ik schokkend, want de invloed van tv-koks lijkt groot, maar ze nemen niet de verantwoordelijkheid die bij die invloed gepast zou zijn.’
(lange stilte) ‘Ze heeft voor vijftig procent gelijk. Maar stel dat ik een pleidooi hou voor de biokip. Ja, dan zullen mensen die kip misschien wel kopen, maar na twee keer haken ze af. Reden: te duur. En zie je me al met mijn vingertje zwaaien: gij zult biokip kopen? Tv moet leuk blijven hè? Anders zappen mensen weg.’
De wet van de commercie?
‘Nee, maar de kijker is toch vrij om te kopen wat hij wil? De politiek moet ingrijpen verdorie. Het ministerie van Gezondheid moet de bioboeren veel meer steunen, zodat hun producten goedkoper worden. Dat is niet de taak van een televisiekok.’
Maar als televisiekok heeft u wel invloed.
‘Ja absoluut. Maar ik zal dat nooit uitbuiten. Ik zorg wel dat er kruiden op de markt zijn met mijn naam erop, maar het zijn ook goeie kruiden. Waarom zou ik dat niet mogen doen? En ik wil wel een biokip op de markt brengen, maar dan zou die veel geld kosten. Goeie Franse biokippen kosten wel 35 euro. Weet je wat voor kritiek ik dan zou krijgen? Daar is hij weer hoor met zijn dure kip. Hij steekt al het geld in zijn zakken en de kruimels zijn voor de bioboeren. Mensen zien enkel wat je verdient, niet hoe hard je werkt. Het is niet omdat ik in de Ardèche woon, dat ik niet werk hè. Soms ben ik wekenlang van huis.’
(…)
Bekijk hier het fragment uit Het Nieuwsblad
Het Eiland Neus zwengelt aan. We leveren meningen op bestelling en hebben de moed die openbaar te maken. Voor meer informatie kunt u terecht op onze te huur-pagina
Wat? Een interview op bestelling. U vraagt, wij draaien.
Voor wie? Kranten, vakbladen, publiekstijdschriften, special interest magazines, websites.
Tipje van de sluier? Wij interviewen als nieuwsjagers, als psychologen van de koude grond, als portretschilders en als achtergrondduiders.
Voorproefje:
‘Ik ben natuurlijk ook wel kattig
tegen die heertjes in de Kamer’
Mevrouw Borst vertelde u ooit dat Bolkestein het zo ‘enig’ vond om door u geïnterviewd te worden…
“Ja! Dat zag ze dan aan zijn oogjes. Nou kijk, dat soort dingen dus… Meestal ben ik daar wel immuun voor, maar eens in de drie maanden denk ik: ‘Gatverdamme, hou nou toch eens op met dat gezeur!’”
Is het dan geen voordeel als iemand het leuk vindt om door u geïnterviewd te worden? Blijven ze dan niet langer aardig tegen u?
“Maar Bolkestein is helemaal niet aardiger tegen mij dan tegen een ander. Dat is echt onzin! Bolkestein vindt het gewoon ontzettend leuk om voor de camera te staan.” (grinnikt)
En Wallage dan?
“Tja, dat zijn uitspraken van zijn achterban. Hij merkt zelf geen verschil. Hij zegt: ‘Jouw vragen laten kennelijk een diepere indruk achter, omdat ze door een vrouw worden gesteld.’ En ik ben natuurlijk ook wel kattig tegen die heertjes in de Kamer.”
Moet dat?
“Nou, als ze staan te klooien wel, lijkt me. Volksvertegenwoordigers moeten met de billen bloot.”
Lees Interviewen op instinct helemaal
(met politiek verslaggever Wouke van Scherrenburg)
Voorproefje:
‘Het spreekt en het spreekt Nederlands!’
Elatik: ‘Voor de pers was ik ook interessant. Ik viel erg op: een Amsterdamse met een hoofddoek. Het spreekt en het spreekt Nederlands! Ik vond het goed, hoopte dat mensen anders gingen aankijken tegen vrouwen en met name tegen gesluierde vrouwen. Ik kan de samenleving bekijken vanuit meer dan één perspectief. Doordat ik jong ben, allochtoon én vrouw is mijn persoonlijk leven erg dynamisch.’
Arda (gniffelt): ‘Je bent nog net niet gehandicapt!’
Elatik (onverstoorbaar): ‘Ja, ik zie het als een voordeel. Ik kan voor de verkiezingscampagne ideeën aandragen, bijvoorbeeld hoe je groepen moet benaderen. Ik weet wat er leeft. Dat zijn soms ideeën waar de PvdA nog niet aan had gedacht, omdat ze die groepen altijd als onbereikbaar beschouwden.’
Lees ‘Als zestig procent van Amsterdamse jeugd allochtoon is, kun je niet meer om ze heen’ helemaal
(met jonge politici Fatima Elatik en Atilla Arda)
Voorproefje:
‘Sorry, maar ik ben niet meer mee’
Hoe leg je het onderwerp van je scriptie uit aan je kleine zusje?
‘Finish project…’ ‘Philips…’ ‘Silicon wiebers’ (weavers) ‘Demonstrator…’ ‘Microfabrication…’
Sorry, maar ik ben niet meer mee. Is er iemand die ik kan bellen, die het onderwerp in het Nederlands kan uitleggen?
Ben Giesbers, mijn tutor bij Philips, die heeft me erg geholpen.
Meneer Giesbers, hoe legt u het onderwerp van Davids scriptie uit aan een leek?
David heeft gewerkt aan een proces om een device te maken (ter groote van enkele milimeters) waarmee zeer nauwkeurig radarsignalen gefilterd kunnen worden in de range van 10 tot 100 GHz. In een relatief korte periode heeft hij via een moeilijk maakproces toch werkende filters weten te maken die als demonstratiemodel gebruikt konden worden en geschikt zijn als onderzoeksmaterie.
Dank u meneer Giesbers.
Lees Het Lichtend Voorbeeld helemaal
(met de genomineerden van een scriptieprijs)
Voorproefje:
‘Het blijft een fenomeen dat
gevaren met zich meebrengt’
Uit haar dagelijkse praktijk als klinisch psychologe weet Claes dat er veel behoefte is aan zo’n ‘handboek’. “Cliënten vragen me soms of ik het hun ouders wil vertellen, omdat ze hopen dat ik het wél uitgelegd krijg. Nu kunnen ze het boek laten lezen.” Maar ze erkent ook dat het niet eenvoudig is om de juiste groep mensen te bereiken. “Het taboe is erg groot. Direct betrokkenen slaan snel op tilt, zelfs collega-psychologen schrikken nog vaak. Dat is niet vreemd, want het blijft een fenomeen dat gevaren met zich meebrengt. Maar daardoor blijft het taboe natuurlijk in stand. In dit boek willen we het zelfverwondend gedrag zo open mogelijk bespreken.”
Lees Een ‘handboek’ op weg naar de doelgroep helemaal
(over zelfverwondend gedrag)
Het Eiland Neus interviewt graag, vaak en veel. We kunnen niet wachten tot u via de te huur-pagina contact met ons opneemt om een mooi interview te bestellen.
Wat? Een stukje dat verscheen bij het Niet Lief Collectief.
Wanneer? Op 6 november 2007.
Waar? Op nietlief.com (r.i.p). U kunt de hele Niet Lief Collectie vinden op zezunja.nl.
Pardon? Het Niet Lief Collectief was een estafetteweblog van zes dertigers met schrijfdrift. Het collectief is sinds het voorjaar van 2008 ter ziele.
header Niet Lief Collectief: © Luna
Van babyvet tot Japans vouwen
Lieve NietLiefjes,
De rituelen voorafgaande aan een eerste date zijn tijdrovend, gestuurd door bijgeloof en ingegeven door een ongezond soort zelfbewustzijn. Mijn opdracht voor deze week is: beschrijf de gewoonten, rituelen en oppeppers die horen bij jouw voorbereiding op een spannende avond of nacht.
Ik zal van wal steken.
door Zezunja
Het eerste tijdperk is De Puberangst.
De tijd van: waar zit mijn babyvet? Kan ik dat weghalen? En: waar heeft mijn vader zijn scheermes gelaten? Het is de tijd dat ik zelf nog geen scheermesjes heb, maar wel weet dat ik mijn benen moet scheren. Het is de tijd dat ik het oogpotlood van mijn zus leen, waardoor ik een ontstoken oog krijg, want oogpotloden uitwisselen is taboe. De tijd dat ik oorbellen van een vriendinnetje leen, waardoor ik ontstoken gaatjes krijg, want oorbellen uitwisselen is eveneens taboe. De tijd dat ik me afvraag of mijn borsten wel groot genoeg zijn.
Het tweede tijdperk is De Vrijgezelliteit.
Gewiekst ben ik. Altijd voorbereid op elke denkbare ontwikkeling die een nacht te bieden heeft. Logeergerei in de binnenzak van mijn motorjack, het juiste ondergoed aan en wolkjes parfum op verborgen plaatsen. Niet weten waar ik tegen het ochtendgloren zal zijn, maar stiekem hopen dat het niet thuis is. Thuis waar het op de avond zelf zindert als in de kleedkamer van een theater, met dozen schmink en een spektakel in het vooruitzicht, maar waar ’s nachts bij thuiskomst de feestroes is teruggebracht tot een spoor van kleren op de vloer die zijn gesneuveld in het ik-heb-niks-om-aan-te-trekken-proces.
Het derde tijdperk is La Nonchalance.
‘Ik ben niet op zoek’. Steeds maar weer zeggen dat ik niet op zoek ben. Dat het vanzelf moet komen. En dat het komt als het komt. En anders niet. Maar intussen voorafgaand aan elk feestje een motiefje scheren, m’n tong poetsen en een bh aantrekken die geen al te grote teleurstelling veroorzaakt als-ie eenmaal uit moet. De leugen moet zo dicht mogelijk bij de waarheid blijven. ‘Ik ben niet op zoek.’
Het vierde tijdperk is Het Poldermodel.
Het grote nadeel van een onenightstand is mijns inziens dat je onvoorbereid een engel in bed moet zijn. Terwijl ik in een relatie babbelenderwijs eindeloos veel encyclopedische kennis over de voorkeur van mijn verloofde opdoe. Door onbewust dagelijks te polderen, weet ik precies welke combinatie van stoer en charmant het meest aan hem besteed is. Wat ik al bijeen polderde: een hoodie, wilde haren, een pijpjesonderbroek, de rockabillycoupe.
Het vijfde tijdperk is Het Origamitijdperk.
Dan ken ik mezelf dus nèt hè. Dus ik wéét dat ik de rest van mijn leven blauwgelakte teennagels wil en dat baggy trousers ook heel sexy kunnen zijn, en dan komt daar ineens een rímpel tevoorschijn! Onder mijn oog. En in mijn voorhoofd. En in de hoekjes van m’n oog. En verdomme! In mijn frons! Dat is het moment dat ik alle zeilen moet bijzetten om mezelf opnieuw te leren kennen. Het moment van de goede voornemens: 1. niet meer mijn wenkbrauw optrekken, want dat is als een steen in een vijver: één wenkbrauw leidt tot een golfbeweging op mijn voorhoofd. 2. altijd checken of er geen make-up is achtergebleven in die richel onder mijn oog, want dat is meestal wel het geval. En 3: ik moet me erbij neerleggen dat er een periode van plooien en vouwen volgt, een periode van waakzaamheid en origami.
Het is al laat.
Het Eiland Neus schrijft columns op verzoek. We laten ons niet afschrikken door beperkingen, we zullen altijd streven naar originaliteit en schoonheid en we hebben er waanzinnig veel zin in. Voor meer informatie, bestellingen of een verzoek om inzage in andere columns, kunt u terecht op onze te huur-pagina.
Wie? Scrabeus, een trio dat Nederlandstalige chansons een warm hart toedroeg.
Wat? De cd Tussen je Platen.
Wanneer? Scrabeus bestond van 1997 tot 2003. In 2001 werd de cd gepresenteerd door Maarten van Roozendaal.
Bezetting?
Matthijs Dierckx - piano, gitaar, muziek
Peter Paul Schmaal - tekst, zang, achtergrondzang, muziek
Maartje Luif - zang, achtergrondzang, muziek
De hoesfoto’s zijn van Hülya Kiliçaslan en mix en productie van Arno Landsbergen.
Later
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
Tussen je platen
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
Halve zinnen
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
Alles of nu
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
Het Eiland Neus maakt liedjes. Voor meer informatie zie onze te huur-pagina.
Wie? Tjeerd Manara.
Excusez? Een pseudoniem van André Bach en Maartje Luif - als je onze voornamen husselt, krijg je Tjeerd Manara.
Wat? We schreven samen onbegrijpelijke gedichten met niet-bestaande woorden die weer anagrammen waren van ons beider voor- én achternamen.
Wanneer? In 1993.
Gepubliceerd? In Nederlandstalige bloemlezingen die samengesteld werden door een Nepalees die geen Nederlands sprak. De Nepalees verspreidde ook posters op straat met de gedichten in grote letters afgedrukt. En zo kwam het dat Tjeerd Manara een week lang op verschillende plekken in het centrum van Amsterdam hing. Arm Faublich op het Spui.
Een voorbeeld:
Arm Faublich
laterhand, laterhuid
buitenmacht in jadertalen
rafeltand, tafelruit
juinenlach met haremdralen
radartuich, ruiterlach
muidernul dacht aderhalen
beefader laibach
heemraad in heterdalen
Het Eiland Neus dicht erop los. Wij doen aan verzoeknummers en aan hobbyschrijven. Voor meer informatie of een dichtopdracht u terecht op onze te huur-pagina.
Wat? Theater Deterugkeer, een jong gezelschap uit Leuven dat compromisloos, ongedwongen en ongebonden theater wil maken.
Wie? Spel: Hilde Cattrysse, Aagje Ieven, Steve Grossen, Jesse Noukens, Leen Vanbekbergen, Goedele Vandommele, Koen Van Gorp, Heleen Vertommen en Lode Waelbers. Tekst en regie: Wannes Daemen.
Theater? Een lach en een traan, en one-liners die - al dan niet gewenst - blijven plakken.
Waar? De Molens Van Orshoven, Leuven.
Wanneer? Sinds 1999.
Theater Deterugkeer (Klik voor groter)
Een greep uit het palmares:
Het Eiland Neus maakt theater. We schrijven en regisseren en we klimmen regelmatig zelf op een podium. Voor meer informatie, boekingen of een schrijf- of regie-opdracht kunt u terecht op onze te huur-pagina
Wat? Koning Kapstok en Mijn Naam Is Haas, vermoedelijke hits in spe.
Wie? De charmezanger in het achterhoofd van Yuri Maanzand.
Waarom? Een experiment in een onbekende discipline.
De eerste hit met een identiteitscrisis, een parel in de schil en een evergreen in wording: Koning Kapstok.
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
Nooit eerder schurkten poëzie en breakbeat zo hitsig tegen elkanders flanken als in Mijn naam is haas. Deze floorfiller brengt gegarandeerd de breakdancende dichter in u boven.
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
Het Eiland Neus maakt muziek. Meer info via de te huur-pagina.
Wat? Verslaggeving, reportages, interviews.
Waar? In Zuid-Europa of Engelse taalgebieden, of in België of Nederland.
Eerder gedaan? Ja, in Zuid-Europa.
Voorbeeld? Ik was in Vitrolles, Zuid-Frankrijk, om daar de gevolgen van een extreem-rechts stadsbestuur voor de thema’s werk en werkeloosheid te beschrijven. Ik interviewde kopstukken van alle politieke partijen, sprak met knokploegen, met oud-burgemeesters, met arbeiders, met Algerijnen en met taxichauffeurs. Ik volgde de campagne van de verschillende kampen en legde mijn oor te luister bij de winkeliersvereniging, op de markt, in het café, op het gemeentehuis en in de andere dorpen aan de oevers van l’Étang de Berre.
Voorproefje:
‘Blauwe uniformen, knuppels en
skinheads domineren het straatbeeld’
Maar Vitrolles is in meer opzichten een buitenbeentje. Het is de vierde stad in Frankrijk waar een FN-burgemeester de scepter zwaait, en de maatregelen van FN-burgemeesters zijn niet zelden extreem. In het iets noordelijker gelegen Orange haalde het stadsbestuur een serie ‘linkse’ boeken, waaronder tal van Russische meesters, uit de bibliotheek en in Vitrolles werden straatnamen met Mitterand of Mandela omgedoopt tot straatnamen met République of National.
Het stadsbestuur stelde daarnaast een kaalkoppige knokploeg samen die als derde partij, naast de federale politie en de gemeentepolitie, de orde op straat moet handhaven. In de praktijk komt dat neer op intimidatie. De knokploegen bemoeien zich doorgaans alleen met de linkse oppositie. Én met de Algerijnen, die in Vitrolles een groot deel van de bevolking uitmaken. Blauwe uniformen, knuppels en skinheads domineren het straatbeeld.
Nu de parlementsverkiezingen naderen, wordt het de oppositie onmogelijk gemaakt om campagne te voeren. Folders uitdelen op de markt mag ineens niet meer van de knokploegen. Of neem de plakzuilen voor verkiezingsaffiches. Zodra de socialisten of communisten met hun scharrige autootjes een paar posters ertegenaan hebben gebezemd, staan er alweer twee flitsende gemeentewagens klaar om de paal keurig blauw-wit-rood te kalken. Op kosten van het stadsbestuur.
Lees Front National Experimenteert helemaal
(een reportage vanuit een verzuurd stadje)
Het Eiland Neus levert op verzoek reportages en andere journalistieke genres vanuit het buitenland. We hebben ons in de loop der jaren gespecialiseerd in onder meer internet, (jeugd-)cultuur, jongerenwerk, sociaal-culturele en sociaal-economische onderwerpen. Voor meer informatie kunt u terecht op onze te huur-pagina.
