Wie? Yuri Maanzand (aka Wannes Daemen).
Wat? Maanzand is een weblog dat regelmatig wordt bijgewerkt met stukjes, foto’s, gedichten, theaterteksten, linkdumps en columns.
Waar? Daar.
Wanneer? Van 2000 tot heden.
Pardon? Maanzand is de persoonlijke webstek van Yuri Maanzand (en dat is zand, geen zaad), autodidactisch dichter, regisseur, schrijver, fotograaf, anarchist, dessertbereider, cabaretier en minnaar. Met de hand op het hart en het hart op de tong zwiert hij zichzelf in cyberspace met behulp van mistige en troebele bewoordingen. Op de vraag of het allemaal uit het leven gegrepen is, zal hij murmelend doch niet geheel ontkennend antwoorden.
Hoogtepunten? Liefste XXX, Maanzands liefdesbrievenrubriek. Mijn vriend Kennedy Mobutu, een absurde en waargebeurde correspondentie met een Nigeriaanse internet-crimineel. Als ge droomt, een gedicht dat Wim Helsen voorlas in het programma Man Bijt Hond. Een derde plaats in de Knack-hitparade van literaire weblogs (2007).
Nog? Yuri Maanzand schrijft over nierstenen, over zeldzame dieren, over de familie Pfaff en over Prinses Pipi.
Symfonie voor Miranda
door Yuri Maanzand
Miranda stond aan het fornuis en roerde in de soep. Dikke smeuïge groentesoep met alleen maar verse dingen erin. Miranda beeldde zich in dat het regenwoud vast ook heel smeuïg was, met alleen maar verse dingen erin. Ze liet de soep wat pruttelen en ging aan tafel zitten met een tas koffie en een stuk krant. Het was zaterdagmiddag en alles was rustig. Enkel het pruttelen van soep, het bladeren van krant en het sporadisch slurpen van koffie.
Het geheel klonk als Brahms op een zaterdagmiddag. In de krant stond iets over een pianorecital in een schouwburg door een minderjarig muzikaal wonderkind dat de harten van vele mensen beroerde. Het roeren in soepen staat ver van het beroeren van harten van vele mensen, dacht Miranda. Los van het roeren in soepen, wil ik ook graag harten van vele mensen beroeren. Ik zal het ene nooit voor het andere verruilen, en waar mogelijk, zal ik beide combineren. Miranda dacht luidop en glimlachte. Ze liet het slurpen van koffie het pruttelen van soep overstemmen. Brahms liet zijn piano flirten met een viool.
In een andere wereld - een wereld waar wortelen muziekinstrumenten zijn en cello’s fietspaden - zou Miranda een symfonie schrijven voor soep, koffie en krant. Ze zou hem in haar eentje uitvoeren in schouwburgen en zo de harten van vele mensen beroeren. Haar hart had het al begrepen. Nu nog dat van vele mensen. En de schouwburgen. En achteraf samen koffie drinken. Vele tassen samen slurpen. Waar het pruttelen van soep het roeren overstemt, daar is het slurpen symfonisch.
Luister maar.
Dit stukje verscheen in september 2004 op maanzand.com
Het Eiland Neus logt web in opdracht van bedrijven en media. We bedenken in overleg een concept, we regelen een domeinnaam, de hosting, de vormgeving en de inhoud. U vraagt, wij draaien. Voor een voorzetje, een goed idee of een offerte kunt u contact opnemen via de te huur-pagina.
